رمان آمریکایی،رمان فرانسوی

سه گانه «یو.اس.ای» یا آن طور که به فارسی ترجمه شده، «ینگه دنیا» نوشته دوس پاسوس مجموعه ای است شامل سه کتاب «مدار ۴۲ درجه» (۱۹۳۰)، «۱۹۱۹» (۱۹۳۲) و «پول کلان» (۱۹۳۶).دربارهء این کتاب گفته اند و شنیده اید و از آن جهت که تجربه به من آموخته در ایران کمتر کسی است که کتاب بیشتر از دویست صفحه بخواند چه برسد به کتاب های چند جلدی!فقط با اشاره به این کتاب نکته ای را دربارهء تفاوت رمان آمریکایی با رمان فرانسوی یادآور می شوم.

در رمان فرانسوی یا سنت رمان نویسی فرانسه(یا شاید بهتر است بگوییم اروپایی)ما با شخصیت هایی آشنا می شویم که پر از ذهنیات و تناقضات است.شخصیت هایی که مدام با خود و افکارشان درگیر هستند و گاه با رویاها و آرزوهای شان زندگی می کنند.اما در سنت رمان نویسی آمریکایی شخصیت با وجود پیچیدگی های ذهنی بیشتر از هر مسئله ای حضوری عینی و ابژکتیو در عرصهء زندگی دارد. بخش مهم یا اساسی واقعیت یا رئالیسم آمریکایی در بیرون شکل می گیرد و باید در واقعیت بیرونی مورد آزمایش قرار گیرند.آدم ها با موفقیت و شکست های شان در عرصهء بیرونی شکل می گیرند هر چند که این اتفاقات ریشه در نوع تفکر و شخصیت شان داشته باشد.در رمان آمریکایی برخلاف رمان فرانسوی حوصلهء چندانی برای نویسنده نیست که صفحات زیادی را به ذهنیات و دغدغه های فکری شخصیتش اختصاص دهد بلکه بیشتر او را در عرصهء بیرونی به آزمایش می گذارد(این نکته در تفاوت سینمای این دو کشور هم دیده می شود.).دوس پاسوس در رمانش با اضافه کردن اخبار واقعی و حتی تصاویر بیشتر از پیش به این سنت وفادار مانده و عینیت بیش از پیشی به شخصیت ها و جامعه ای که شخصیت در آن شکل می گیرد داده است.اخبار و حوادث آشنایی که گاه دوباره خوانی آن حوصله سر بر می شود.دوس پاسوس قبل از معرفی هر کدام از شخصیت هایش ابتدا نشان می دهد که در آمریکا و جهان اطراف چه می گذرد و بعد قصهء آدم هایش را می گوید قصه هایی که نقطه ضعف شان این است که بیشتر از اندازه کوتاه روایت می شوند(در مقیاس یک رمان) و  موقعیت های آدم های متفاوت خیلی شبیه به هم است؛این مسئله خواننده را از رمق می اندازد.اما ارزش شان به این است که این آدم ها آدم هستند و آدم می مانند و هیچگاه نویسنده اش سعی نمی کند از آن ها سمبل بسازد.    

/ 0 نظر / 9 بازدید